Biuro Podróży

Z dedykacją dla Anetki, bo ja tez Cię kocham :* I już prawie zapomniałam, że wywaliłaś się te dwa razy na lodowisku *****- Nie możesz!- Mogę, to tylko głupi przesąd. – wślizgnął się do sypialni, mimo jej protestów. Zbliżył się do niej w kilku krokach. Pomimo wydatnego brzuszka wyglądała olśniewająco.- Piotr! – odwróciła się do niego przodem, wskazując rozkazująco palcem na drzwi.Rozdziawił usta w niemym zachwycie. Biała suknia była idealnie dopasowana. Koronki w okolicach dekoltu, odciągały uwagę od jej brzucha.W pasie miała szeroką wstęgę, podkreślającą talię. Idealna.- Wyglądasz nieziemsko. – wyszeptał, kładąc jej ręce na biodrach.- Wyglądam okropnie. Przez tego kopacza, nie spałam pół nocy. – na jej bladej twarzy pojawił się uśmiech, kiedy z czułością pogładziła swój brzuszek.- Mówiłem ogólnie. A ty zawsze jesteś piękna, ale w tym… – obkręcił ją dookoła. – Nigdy nie widziałem piękniejszej panny młodej.- W ogóle nie powinieneś widzieć panny młodej przed ślubem.- Nie martw się. Na ceremonii bez trudu udam oszołomionego twoim widokiem.- Ale nie powinno się…no wiesz, dziś rano stłukło mi się lusterko, czarny kot przebiegł mi drogę, jak wracałam z zakupów, a…- A jak przejdziesz pod drabiną to starczy nam nieszczęścia na całą wieczność.- Dokładnie.- Myślę, żę nam to nie grozi. – cmoknął ją delikatnie i uśmiechnął się tak jak uwielbiała.- A jednak. – mruknęła. Złożyła suknię ślubną i włożyła na dno szafy w ozdobnym pudełku. – Nieszczęścia chodzą gromadami.Dziś był pierwszy dzień, którego nie spędzała w łóżku. Sebastian pojechał do Waligórów po Maję, a ona musiała ogarnąć mieszkanie i przynajmniej sprawiać wrażenie, że jakoś sobie radzi.Ścieliła właśnie łóżko, kiedy zadzwonił telefon. Zignorowała go za pierwszym razem. Przez ostatnie dni to Lewicki odbierał telefony i tłumaczył wszystkich, że wszystko z nią w porządku, ale nie może w tej chwili rozmawiać.A ona teraz zdecydowanie nie miała siły odpowiadać jakiejś zmartwionej cioci, dlaczego nie jest w podróży poślubnej i gdzie jest pan młody. Jednak gdy telef zaczynał dzwonić drugi i trzeci raz, podniosła słuchawkę.- Słucham?- Dzień dobry. Ja dzwonię z kliniki w Los Angeles. – poinformował ją miły głos.I wtedy mi mówi, że pani Dorota ma wciąż problemy z rękami i nie jest w stanie utrzymać telefonu i..i… – szlochała na ramieniu Lewickiego. – i że kazała przekazać, że nie może skontaktować się z Piotrem, a tak bardzo chciała mu podziękować za pomoc… – wydmuchała hałaśliwie nos. – Że bez niego na pewno nie poddałaby się rehabilitacji, że był tak dobry i przyjechał tak szybko drań cholerny. – jęknęła, odgarniając włosy z twarzy. – I że ja mam mu powiedzieć to wszystko…I jeszcze, że czeka na jego telefon.- Ma..musiu! – Maja podbiegła do nich z wysiłkiem wypisanym na twarzy ciągnąc tyle swoich pluszaków, ile zdołała przynieść z pokoju. Podawała je po kolei Magdzie, a potem sama wdrapała jej się na kolana. – Ben! – wziel do rączki największego misia o karmelowym odcieniu.- Ben jest niezbędny! – potwierdził Sebastian. – Przytul się i nie płacz. Przynajmniej na Maję to zawsze działa.- Cemu pace? – zapytała natychmiast dziewczynka.- Bo jest jej bardzo smutno.- Bedzie tatuś i wesioło. – wymamrotała pocieszająco, tuląc się do piersi Magdy, która znów zaniosła się płaczem.- Właśnie. Może teraz wróci…- Zaliczył Dorotę w Los Angeles to teraz pewnie poleciał do innej…może do Tokio?!- A co powiesz na Tokio? -zaproponowała Magda, ze stosu ulotek wyciągając jedną, pełną japońskich liter.- Hmm…lubię Azjatki.- Odpada. – stwierdziła natychmiast, rzucając ulotkę w stronę tych, których oferty już wcześniej odrzucili.- Nie, nie, czekaj! To mi się podoba. – w błyskiem w oku wziął kartkę do ręki.- Nie spędzę miesiąca miodowego w miejsc gdzie ty ciągle będziesz się oglądał za innymi kobietami.- Aha. Czyli pozostaje nam…Pcim Dolny?Magda roześmiała się głośno, szturchając go w bok.- Chociaż nie. Myślę, że znalazłoby się tam kilka pięknych kobiet do towarzystwa.- Pcim zdecydowanie odpada. – oświadczyła.- Więc wróćmy do tego Tokio. Ty kochanie będziesz sobie leżała i pachniała, a ja tymczasem poszukam sobie drugiej żony. – spojrzał na nią. – No dobrze kochanka wystarczy. Bo po co mi dwie teściowe?- Jesteś okropny. – pokręciła z rozbawieniem głową. – Więc tydzień w Tokio, a drugi we Włoszech. Uwielbiam Włochów. – rozmarzyła się, opierając głowę na jego ramieniu.- Jak będziesz przez 7 dni jadła spaghetti i pizzę to przytyjesz.- Ja mogę! – pogładziła się po brzuchu. – Za to tobie kochanie, będzie przysługiwała co najwyżej dietetyczna mussaka!- Ja się w pierwszym tygodniu najem suchsi i zabiorę jakieś zapasy do Włoch.- Już widzę jak tymi ich pałeczkami wcinasz ryż na przykład.- Ja poproszę jakąś piękną kelnerkę, żeby mnie nakarmiła, bo ja nie umiem tego…obsługiwać.- Kelnerka…pff! Zobaczysz tych włochów…będą mi mówić “ciao bella” i…- Myślę, że powinniśmy zacząć rozglądać się za jakąś bezludną wyspą.- Stanowczo!***Piotr uśmiechnął się do swoich myśli. Przypominał sobie jak była piękna. Jej gładką jak jedwab skórę, którą pokrywała gęsia skórka, kiedy dotykał jej z uwielbieniem. Jej uśmiechniętą twarz i te urocze zmarszczki miedzy brwiami, gdy o czymś intensywnie myślała. Idealny nosek, który marszczyła zabawnie i czekoladowe oczy, w które mógłby patrzeć bez końca.Gdyby mógł, na własnych nogach wróciłby teraz do Polski, do niej. Ale Ameryka już zakuła go w kajdany i pozostały mu tylko wspomnienia, które prawdopodobnie z każdym dniem będą blakły coraz bardziej. No i to jedno zdjęcie, które wyjął z ich albumu, kiedy nie patrzyła. Magda z Mają spoglądały z niego swoimi wielkimi oczami i przesyłały mu buziaki.Lubił, gdy tak wieczorami wygłupiali się we trójkę, a czasem przyjeżdżał też Sebastian i robił im miliony zdjęć takich jak to. I chyba tego będzie brakowało mu najbardziej. I jeszcze zaspanej Magdy, kiedy budził ją o świcie pocałunkami.I Mai, wskakującej im znienacka do łóżka. I wspólnego gotowania, po którym trzy czwarte składników znajdowało się na ich twarzach i ubraniach. Spacerów, tych w słoneczne i pochmurne dni…- Panie Piotrze, skąd ta mina? Proszę się uśmiechnąć i myśleć pozytywnie. To podstawa. – jego lekarz poklepał go po ramieniu i dodał. – Sala jest już gotowa.Piotr wstał z krzesła i zajrzał do pomieszczenia na przeciwko niego. było wyjątkowo duże jak na szpitalną salę. Miało tylko jedno łóżko, więc Piotr poczuł ulgę, że nie będzie musiał patrzeć na jeszcze czyjeś cierpienie.Były tez dwa okna, jedno z widokiem na ocean, nad którym miał nadzieje pospacerować jak poczuje się lepiej, a drugie wychodzące na parking kliniki. Na szafce przy łóżku leżało kilka gazet, w obcym języku. Było przytulnie, ale tak…pusto. O małą lampkę oparł zdjęcie najważniejszych kobiet swojego życia, a sam położył się na łóżku. Całkiem wygodne, pomyślał.Tu miał spędzić kilka kolejnych miesięcy.***** Jak ja uwielbiam Wam mącić   Następną notkę postaram się w przyszłym tygodniu. Oby był lepszy niż ten. W tym miałam kilka wypadków, które mogły wydarzyć się tylko mnie, bo nikt inny nie jest tak zdolny, żeby złamać mały palec u lewej nogi idąc na prostej drodze, prawda?